Назаренко комбаттан лейтенантқа муражат етиўге рухсат сорады. Рухсаттан соң жǝне тақылдап лейтенанттан екеўимиз-диң атымыздан кеширим сорап бундай затлар екинши қайта-ланбайтуғынын билдирди.
Лейтенант Комбаттан кетиўге рухсат сорады. Рухсат алған лейтенант шығып кетти. Комбат лейтенант шығып кетиўден ҳǝммеге шеттеги столға отырыўға мирәт етти, өзи биреўдиң фамилиясын айтып шақырды. Кирип келип, келгенин билдирген старшинаға шай ǝкелиўди билдирген комбат ҳǝмме қатары бизлердиң қасымызға келип столға отырды.
Бираздан соң ҳǝммеге өз алдына котелокта аўқат ǝкелинди. Бизлер бул жерге келгели берли телефонлар гезек-гезек бир
тынбай шырылдар еди, офицерлер де гезеклесип телефон тыңлап буйрықларды қабыллап жазып алып атыр.
Комбат аўқат пенен бирге, тилек билдирип, бизлерди қуўантқан еди:
– За победу! Сынки, Вам большое спосибо, так держать – деди де өзи алып жиберди де капитанға:
– Надо подготовить представление для них к медалью «за отвагу»
Назаренко орнынан атып турып:
– «Служу» – деп атыр еди. – Отставить! Сиди на месте, ещё рано – деп Назаренконы тоқтатып таслады. Бул ўақта менде орнымнан турып үлгерген едим.
Тийкарында комбат орта жаслардағы ǝпиўайы салмақлы, билимли ҳǝм мǝдениятлы соның менен бирге қаттықол офицер еди. Оның солдатларды қоллап-қуўатлап, оларды «көк қаснақлы» офицерлерден қорғап жүргенин бир неше мǝрте байқаған едим.
Неге екенин онша түсинбесемде барлық офицерлер «көк қаснақлы»ларды онша хош көрмейтуғыны сезилип турар еди. Мен сол көргеннен комбатты қайтып көрмедим. Ол жоқарылап көтерилип кеттиме, я қайтыс болдыма?-ҳеш ким билмейтуғын еди.
Бизлер орнымызға келгенде Иван бизлерди тыпыршылап күтип тур екен. Ол сондай қарыўлы екен, екеўимизди қушақлап алып, айландырып жерге қойды. Назаренко асығып-үсигип болған ўақыяны баянлап атыр.
Лейтенант Комбаттан кетиўге рухсат сорады. Рухсат алған лейтенант шығып кетти. Комбат лейтенант шығып кетиўден ҳǝммеге шеттеги столға отырыўға мирәт етти, өзи биреўдиң фамилиясын айтып шақырды. Кирип келип, келгенин билдирген старшинаға шай ǝкелиўди билдирген комбат ҳǝмме қатары бизлердиң қасымызға келип столға отырды.
Бираздан соң ҳǝммеге өз алдына котелокта аўқат ǝкелинди. Бизлер бул жерге келгели берли телефонлар гезек-гезек бир
тынбай шырылдар еди, офицерлер де гезеклесип телефон тыңлап буйрықларды қабыллап жазып алып атыр.
Комбат аўқат пенен бирге, тилек билдирип, бизлерди қуўантқан еди:
– За победу! Сынки, Вам большое спосибо, так держать – деди де өзи алып жиберди де капитанға:
– Надо подготовить представление для них к медалью «за отвагу»
Назаренко орнынан атып турып:
– «Служу» – деп атыр еди. – Отставить! Сиди на месте, ещё рано – деп Назаренконы тоқтатып таслады. Бул ўақта менде орнымнан турып үлгерген едим.
Тийкарында комбат орта жаслардағы ǝпиўайы салмақлы, билимли ҳǝм мǝдениятлы соның менен бирге қаттықол офицер еди. Оның солдатларды қоллап-қуўатлап, оларды «көк қаснақлы» офицерлерден қорғап жүргенин бир неше мǝрте байқаған едим.
Неге екенин онша түсинбесемде барлық офицерлер «көк қаснақлы»ларды онша хош көрмейтуғыны сезилип турар еди. Мен сол көргеннен комбатты қайтып көрмедим. Ол жоқарылап көтерилип кеттиме, я қайтыс болдыма?-ҳеш ким билмейтуғын еди.
Бизлер орнымызға келгенде Иван бизлерди тыпыршылап күтип тур екен. Ол сондай қарыўлы екен, екеўимизди қушақлап алып, айландырып жерге қойды. Назаренко асығып-үсигип болған ўақыяны баянлап атыр.