Кейде бар ғой, мына жұмысты тастап қой бағып кеткім келеді. Қой бағуға қатты ми керек емес қой.. деп ойлаймын енді.. Кейбіреулердің жұмыстарын қарап отырып, "осы не шегеді?",-деп ойлайсың. Оның жасаған логотипі шедевр, сеніңкі құсық. Ол суретті өңдегенде тапсырыс берушінің өзі өз фотосына қызығып қалады. Сеніңкіне әлбетте жоқ. Білесіңдер ма неге ол адамда әдемірек шығатынын?! Ол жұмысын жақсы көреді. Жоқ ол сүйеді. Өз-өзіне талап қоя біледі. Мақсатына жетпейінше тынбайды. Ал мен?! Менде тек машық қана. 4 кнопканы қалай пайдалануды білемін, басқалардан артықшылығым сол ғана.
Негізі көбің сондайсыңдар ғой, мойындаңдаршы. Өз ісін сүйеді деп мәселен, Ғалымжан Молданазарды айтар едім. Көзінен әнге деген махаббат кәдімгідей төгіліп тұрады. Не өзгеру керек, не кету керек очм.
Госслужбаға кетемін, әнәсс. Госслужбаны сүйіп істеу міндетті емес. Бастықтарға дұрыстап арақ құя алсаң болды. Ал не не, арақ құюда менен асқан шебер жоқ. Солай. Шын айтамын, лібә, құйған кезде құйылғанынан арақтың бабында не емес екенін сеземін кәдімгідей. Мен арақ құю мен арақ ішуді сүйетін секілдімін.

пысы: госслужба болмаса, бармен боламын әжесс.