II. ЕҢ БОЛМАСА — БЕС АДАМ

Елім деп еңірейтіндердің арасында отырып, осылардың қайсы бес адам басқарып көрді екен деп ойлап отырамын. Енді қайтейін: он сегіз мыңның мыңын артына ертіп, басқа жол көрсетпекші. Мұндайда сақ болмасаң амал нешік. Еріп кете берсем не болады?

Соған орай, басқарған кісі қарасына қарай құрметім де, сенімім де арта беретін сияқты. Он адам басқарғанның сөзінің салмағы бес адам басқарғандыкінен артықтау мен үшін.

Негізі, мұным сорлы қасиет. Жариялықтың болмысына, қисынға қайшы екенін мойындаймын. Білем, білем, «жақсы тренердің жақсы футболшы болуы шарт емесі сияқты, басқару туралы кемел ақыл айтушының да бірдеңе басқарып көруі шарт емес!». Келісемін, бұған күмән бар ма!

Бірақ жүрегіме әмір жүрмейді, өзіммен ештеңе істей алмаймын. Бұл қасиет сірә туабітті сіңген бәле болып тұр. Осылай ұнайды маған. Консерваторлық па. Әлде құлдық сана да болуы мүмкін. Атавизм? Күшігімде таланған болуым да ықтимал. Бірақ, тек басқарып көрген адамға ғана иланамын. Басқарып көрмеген адамдардың ақылы маған — тым қисынды, тым заңды, шамадан тыс айқын болып көрінеді. Көрінеу көрнекілігімен ұнамайды. Айтпақшы, қисыны мол жаңа басқарушылардың отыз жыл шашау шықпаған ұйымдарды тоз-тоз қылып жібергенін көріп қойдым ғой. Бұл бір қызық сезімдер: басқару ісінің данасы ескі жол - қасқа жолдарды айтып, бөсіп отырады; ал ұжымы — әлдеқашан тарап кеткен. Бірден түсінесің: қисынға салып құртқан бәрін.

Аянышты да жай, әйтпесе білігінде шатағым жоқ.