Эмиграция: 1917=20??
Жария болған (Mossac Fonseka, Paradise papers), сосын бұрыннан жария еуропалық муниципиалдық органдардың мәліметтері - бай-бағландарымызда қос-қостан паспорт, қап-қап алтыны барын айдан анық көрсетіп отыр.
«Үрит!» десе, аэропорттарда қаңтарулы тұрған джеттерге отырып, тайып тұруды тіпті оперативті ойын ретінде әбден пысықтап қойды деп долбарлаймын. Ең сорақысы, «ақтық күні» жүзеге асырылуы тиіс «Эвакуация-1» деген арнайы операцияның жоспары мен оған жауапты офицер болуы да мүмкін.
Жөніне кетпейтіндері де анық. Өз қолы тиген нәрселерді мейлінше декриминализация жасап, бүкіл архивті өртеп кетеді. Тіпті Интерпол арқылы талап етуге де мүмкіндік қалдырмай. Әлгі, ұрланған сиырын танығанымен, дәлелдей алмаған бейбақтың күйін кешеміз: мынау біздің олигарх, әттең - дәлелім жоқ!
Бірақ мені қызықтыратыны тіпті бұл да емес. Мені... эмиграциядағы қазақстандықтардың мәдениеті қалыптаса ма екен, сол қызықтырады. 5-10 жылдан соң кәдімгі сағыныш өзінікін алады ғой бәрібір. Парижде «Жаңа қазақ сөзі» деген журнал шығара ма екен? Майамиде Наурызды тойлар ма екен? Клубтарға, қауымдастықтарға бірігіп, он жетінің төңкерісінде қашқан ақтар сияқты, Қазақтарға Көмек Одағын құрып, тарихи отанының мүддесіне титімдей лобби жасар ма екен? Ақырғы шындықты жайып салған мемуарларға, сағыныш әндеріне, прозаға қарық болар ма екенбіз?
Қайдам. Айтпақшы, мені шынымен әдеби үрдіс қызықтырып отыр, ал саясат, дәлірегі - саясаттарың елге әлдеқашан белгілі болғандықтан, ешкімге қызық емес. Сосын иә, кетераяқтарыңа бір тілек: қақалып өліңдер.
Жария болған (Mossac Fonseka, Paradise papers), сосын бұрыннан жария еуропалық муниципиалдық органдардың мәліметтері - бай-бағландарымызда қос-қостан паспорт, қап-қап алтыны барын айдан анық көрсетіп отыр.
«Үрит!» десе, аэропорттарда қаңтарулы тұрған джеттерге отырып, тайып тұруды тіпті оперативті ойын ретінде әбден пысықтап қойды деп долбарлаймын. Ең сорақысы, «ақтық күні» жүзеге асырылуы тиіс «Эвакуация-1» деген арнайы операцияның жоспары мен оған жауапты офицер болуы да мүмкін.
Жөніне кетпейтіндері де анық. Өз қолы тиген нәрселерді мейлінше декриминализация жасап, бүкіл архивті өртеп кетеді. Тіпті Интерпол арқылы талап етуге де мүмкіндік қалдырмай. Әлгі, ұрланған сиырын танығанымен, дәлелдей алмаған бейбақтың күйін кешеміз: мынау біздің олигарх, әттең - дәлелім жоқ!
Бірақ мені қызықтыратыны тіпті бұл да емес. Мені... эмиграциядағы қазақстандықтардың мәдениеті қалыптаса ма екен, сол қызықтырады. 5-10 жылдан соң кәдімгі сағыныш өзінікін алады ғой бәрібір. Парижде «Жаңа қазақ сөзі» деген журнал шығара ма екен? Майамиде Наурызды тойлар ма екен? Клубтарға, қауымдастықтарға бірігіп, он жетінің төңкерісінде қашқан ақтар сияқты, Қазақтарға Көмек Одағын құрып, тарихи отанының мүддесіне титімдей лобби жасар ма екен? Ақырғы шындықты жайып салған мемуарларға, сағыныш әндеріне, прозаға қарық болар ма екенбіз?
Қайдам. Айтпақшы, мені шынымен әдеби үрдіс қызықтырып отыр, ал саясат, дәлірегі - саясаттарың елге әлдеқашан белгілі болғандықтан, ешкімге қызық емес. Сосын иә, кетераяқтарыңа бір тілек: қақалып өліңдер.