ШАЛ

- Бұрын ана жерде құдық болатын...
- Аха?
- Енді... жоқ...
- Ааа...

- Мына жерде үлкен сырық жататын...
- Аха?
- Сосын астау тұратын, мынаааадай, үлкееен...
- Аха?
- Жоқ қой енді қазір, көріп тұрған жоқсың ба!
- Иә, былай, түк жоқ жер екен...

- Әй, тұра тұр! Мен ана жаман шалдар сияқты - жоғалып кеткен, жоғалып кеткір жоқты жоқтап жатқан жоқпын. Үрдіс қой енді, үрдіс. Әр нәрсенің заманы болады. Биыл тақияны теріс кию үрдіс десе - теріс киесің. Жай... Көз көргесін, нетесің де жаңағы...

Бұлар, «сағынам» дегеннің өзін еркектің сөзі емес деп есептейтін нағыз сірі қариялар ғой. «Ұнатам», «сүйем», «сағынам» деген сезімдерді «нетіп-неғылам» деп келген өмір бойы. Домбыралатып, қыз-келіншектерді жағалайтын жігіттерге күдікпен қараған. Әуейілік деп. Өмір жақсылап сабаған неде болса.

- Алда, алда, алда-ай! Ал мына көмбе ешқашан жоғалмайды! Көр де тұр, осылай тұра береді! Асыр салатын едік, заман-ай, зыр-зыр қаққан!

Ернеуі кеберсіген, сор тартқан көмбеге ырзалықтан тоқтамастан балпылдап жатты шал. Өзінің сағыныштан жылап тұрғанын сезген жоқ...