ЖАЛМАУЫЗ УАҚЫТ

Аяз Атаға сендім (оған сенгесін - Ақша Қарға да сене салдық енді). Иә, өтірік ұйықтап қалып, бір көзімен шыршаның түбін сығалайтындардан болам. Сосын бәрібір ұйықтап қалып, сыйлықтың ғайыптан пайда болғанына имандай сенгендер санатынанмын.
Кейін өміріме мектептегі жаратылыстану енді де, бұл қиял-ғажайыптың барлығын тартып алды. Физика - 5 млрд адамды бұғы жеккен шалдың бір мезетте аралап шығуы мүмкін емес екенін аңғартты. 1/5 млрд жиілік - шал түгілі космонавтың да миын сорпа, өзін тандыр нанға айналдырып жіберетінінен хабар берді.

Айтпақшы, сағат сайын өсетін батырларға сенім оның алдында жойылған. Жаялығын жылдар бойы кептіретін іні-қарындастарды баққанда.

Бірақ тарихи ертегілерге көпке дейін сендім. Себебі, аңызды бізге «шын болған» деп үйретті. «Текепперден жалғыз аттанған Көкшеұлы Қосай бар!». Терминатор бабалардың, сандық-сапалық қатынасы әлдеқайда артық жауды сөгіп жүре беретіні... несін жасырам, рух беретін.

Бұл дүмбілездік кейін әлем тарихының контекстінде қарағанда су сепкендей басылды. Себебі... үйдегі мылтық әрі кетсе 80 метрге түкіреді. Ал анадай ерлік-мергендіктердің барлығын садақпен... Білмеймін,білмеймін...

Сұрайын дегенім, енді қандай қиял-ойлармен қоштаса берген дұрыс? Дайын болсам, оңай тиер деген ой ғой баяғы...