Бодық шешен бойы аласа, арық, сақал-мұрттан жұрдай көсе адам екен. Бiр күнi ол Қарқаралы қаласының көшесiнде арғын, қаракесек Алшынбай би мен аға сұлтан, тобықты Құнанбайға кезiге кетедi. Алшынбай би Бодықпен ертеден таныс болса керек, көрген бетте соқтыға сөйлейдi:
– Бөке, алты ай жаздай ел кезсең де иегiңе түк бiтпептi ғой, – деп көселiгiн бетiне басады.
Сонда Бодық жұлып алғандай:
– Е, шырағым Алшынбай-ай, құстың мұрнындай қусырылған иектi қойшы, Сарыарқаның жазығындай басқа да түк шықпай жүргендер бар ғой, – деп Алшынбайдың таздығын меңзеп қалады.
Әзiлдiң арты зiлге айналып бара жатқанын сезе қойған Алшынбай би:
– Бөке, менiкi сiздi сөйлету ғой, мә, мынаны алып, батаңызды берiңiз, – деп 25 сом ақша ұсынады.
Ол кездегi Николай ақшасы бойынша бұл ақша бес жылқының құны екен. Бодық ақшаны қалтасына салып жатып:
– Е, шырағым Алшынбай, мұның жөн ғой, жүйрiк боздан шығады, ақылды дәл өзiңдей таздан шығады, – деген екен.
Бүкiл қаракесектi ашса алақанында, жұмса жұдырығында ұстап отырған құдасы, азуы алты қарыс Алшынбай бидi бiр ауыз сөзбен асты-үстiн жездей қақтаған Бодық шешенге аға сұлтан Құнанбай риза болып, қыбы қанып қалады. Оны сезген Алшынбай:
– Қой, бұдан да бiрдеңе iлдiрейiн деген ниетпен:
– Әй, Құнеке-ай, сенiң де қалтаңның түбiн тесiп жатқан бiр жиырма бес сом бар-ау, –дейдi.
Құнанбай мына пәлеге берiп құтылайын деген ниетпен қалтасынан жиырма бес сомды алып Бодыққа ұсына бередi. Сонда Бодық ақшаны алып жатып:
– Шырағым Құнанбай, көзiң соқыр болса да, көңiлiң соқыр емес екен, – дептi.
Сөйтiп Бодық шешен әйгiлi Алшынбай би мен атақты аға сұлтан Құнанбайдан он жылқының құнын қалтасына басқан екен.
– Бөке, алты ай жаздай ел кезсең де иегiңе түк бiтпептi ғой, – деп көселiгiн бетiне басады.
Сонда Бодық жұлып алғандай:
– Е, шырағым Алшынбай-ай, құстың мұрнындай қусырылған иектi қойшы, Сарыарқаның жазығындай басқа да түк шықпай жүргендер бар ғой, – деп Алшынбайдың таздығын меңзеп қалады.
Әзiлдiң арты зiлге айналып бара жатқанын сезе қойған Алшынбай би:
– Бөке, менiкi сiздi сөйлету ғой, мә, мынаны алып, батаңызды берiңiз, – деп 25 сом ақша ұсынады.
Ол кездегi Николай ақшасы бойынша бұл ақша бес жылқының құны екен. Бодық ақшаны қалтасына салып жатып:
– Е, шырағым Алшынбай, мұның жөн ғой, жүйрiк боздан шығады, ақылды дәл өзiңдей таздан шығады, – деген екен.
Бүкiл қаракесектi ашса алақанында, жұмса жұдырығында ұстап отырған құдасы, азуы алты қарыс Алшынбай бидi бiр ауыз сөзбен асты-үстiн жездей қақтаған Бодық шешенге аға сұлтан Құнанбай риза болып, қыбы қанып қалады. Оны сезген Алшынбай:
– Қой, бұдан да бiрдеңе iлдiрейiн деген ниетпен:
– Әй, Құнеке-ай, сенiң де қалтаңның түбiн тесiп жатқан бiр жиырма бес сом бар-ау, –дейдi.
Құнанбай мына пәлеге берiп құтылайын деген ниетпен қалтасынан жиырма бес сомды алып Бодыққа ұсына бередi. Сонда Бодық ақшаны алып жатып:
– Шырағым Құнанбай, көзiң соқыр болса да, көңiлiң соқыр емес екен, – дептi.
Сөйтiп Бодық шешен әйгiлi Алшынбай би мен атақты аға сұлтан Құнанбайдан он жылқының құнын қалтасына басқан екен.