Айтпақшы, "Довлатовты" көрдім ғо. Фильм өте атмосфералы, сол 1970 жылдарға тап болғандай әсерде отырасың. Берлиналенің "Күміс аюын" қоюшы-суретші бекер алды дейсің бе!

Фильмді қарап отырасың да көңілің түсіп кетеді. Оңға бұрылсаң соңыңа түседі, солға бұрылсаң елден қуады. Тіпті қызыңа қуыршақ алып бере алмайсың - дефицит. Басқа не істейсің? Тек ішесің.

Өмір сүргісі келгендер жүйенің сүрлеуімен жүріп, соларша сайрайды (сәлем, сарай блогерлері). Басқа жолды таңдау бұйырмаған. Осының бәрін көріп отырып өзің де ішіп кеткің келеді. Неліктен дейсің ғой? Әлі де ештеңе өзгермеген. Сол топас цензорлар мен "шаш ал десе бас алатын" өкілдер.

Бродский, Довлатов және басқа да Совет классиктері, КСРО интеллегенциясының андеграунд өмірі суреттелген жағымды картина.