Үсама ибн Зәйд (р.а.) Аллаһ елшісінің (саллаллаһу
аләйһи уә сәлләм): «Қиямет күні бір адам тозаққа тастала-
ды. Сонда оның ішек-қарны ақтарылып кетеді де,
шұбатылған ішек-қарнымен бейне бір диірмен тасын
айналған есектей шыр айнала бастайды. Бұны көрген
тозақтықтар жиналып келіп оған: «Ей, пәленше! Саған
не болған, сен (дүниеде) адамдарды жақсылыққа
шақырып, жамандықтан тыймаушы ма едің?» – дейді.
Сонда әлгі адам: «Иә, шынында, мен елді жақсылыққа
шақыратынмын, бірақ оны өзім істемеуші едім. Сондай-
ақ, жамандықтан тыйып, өзім тыйылмаушы едім», – деп
сырын ашады дегенін естідім», – деген
(Бұхари, бәдғул-халқ
10; Муслим, зуһд 51).