#ХармстыңМақамымен

КРЕАТИВ

Ілгеріде бір жиналыста мамыражай ақсақалмен бірге отырдым. Шаруадан гөрі — жастардың өздерінше тыраш тірлігіне кеңкілдеп күліп отыруға келген сияқты кәрің.

Әңгімеге мен себепші болдым. Шен-шекпенділердің президиумы толып болмағасын, «ой шеш..., енді келіп болмайды бұлар!» деп, мұрныммен күңк еткем. Ақсақал байқап қалып кеңк-кеңк күліп:
— Жоқ, жоқ балам, жоқ, күту керек, еххехехе — дегені.

— Неге? — деп едім, әңгімесін айтып берді.

— Сендер, жастар, қазір керетиф деп шауып жүресіңдер. Ендеше мына менің де аспаннан салбырап түскенім шамалы. Біз де жаңашылдыққа ұмтылдық жас кезімізде.
Қырық үшіншінің көктемінде әкемді майданға аттандырып, басы-қасында жүріп бәрін көргесін, ауданның бүкіл шаруасын мен алып қалдым. Несін жасырайын, әкемнің кей ісіне разы емес едім. Мисалы, дүйім халықты осылай иіріп, өзін күттіріп қоятын. Мен сол, ұлық болсам кішік болудан бастамақ болдым. Жиналыс сағат бесте ме, тура бесте барып, бастап кеттім. Бұған үйренбеген жұрт мені өз теңіндей көріп, ақыры сыр ашып, емен-жарқын жақсы сөйлестік. Содан көңілім тоқ, үйге келсем...

— Иә???

— Қара қағаз келіпті...

Не дерімді білмедім.