ГИПЕРБАҚАН ЖАЗУШЫЛАРЫМ МЕНІҢ

Ертеректе, тарих апай ма: «көз майымды тауысып жаздым, еңбекті бағалаңдар!» деп, кітабын сатты(!).

Астанаға келгенде: «жазасың мысалы, ойланасың, қиналасың, ал оқырман еңбекті түсінбейді, кітап деген, былай, балаң сияқты ғой(?)» деген наз естідім біреуден(!!).

Кеше, бір, курс меңгерушіден: «үш бет жазып бердім сізге, адамның уақыты кеткенін, ізденгенін бағалау керек!» деген ұрыс естідім(!!!).

Тарих апайға: «кітабыңыз қырық теңгеден қымбат болса ала алмаймын, ішетін тамағым жоқ» деп турасын айтып, сөз естігенім есіме түсті.

Астанаға келгенде кездестірген әлгі жазушының әлі графоман екені, жазғандарының бәрі нашардан да жаман екені есіме түсті.

Курсантқа не дейін, «онда өзіңізді өзіңіз бағалай беріңіз, несіне менің мазамды аласың» дедім де, қойдым.

Қағазды түртіп қалса «мені» қалыптаса қалатын, тұлғалық қасиеті еңбегінен бұрын туатын жазғыштарды шын түсінбеймін. Жазбай кет те, әлемнің сенсіз қирап қалғанын көріп мәз бол, не дейсің маған! Кек алыңдар оқырмандардан сөйтіп! Бір молекула жоғалса маскамның жібін кесіп берейін.
Егер жазу немесе жазбау деген таңдау тұрса - әрине жазбаңдар!